به گزارش پایگاه خبری موج سینما دنیل دی لوئیس در گفت‌وگویی مفصل در جشنواره فیلم BFI لندن از برداشت‌های نادرست درباره‌ی بازیگری متد اکتینگ انتقاد کرد و گفت که بیشتر نقدها از سوی کسانی مطرح می‌شود که اساساً درک درستی از این شیوه ندارند.

این بازیگر برجسته، که سه بار برنده‌ی جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد برای فیلم‌های «پای چپ من» (۱۹۸۹)، «خون به پا خواهد شد» (۲۰۰۷) و «لینکلن» (۲۰۱۲) شده، به خاطر روش خاص و غرق‌شدن کامل در نقش شناخته می‌شود؛ روشی که در آن دی لوئیس در تمام طول فیلمبرداری در قالب شخصیت خود باقی می‌ماند.

با وجود موفقیت‌هایش، در سال‌های اخیر این سبک بازیگری از سوی برخی منتقدان به‌ عنوان روشی ناسالم یا حتی مضحک مورد انتقاد قرار گرفته است. اما دی لوئیس در پاسخ به پرسشی درباره‌ی فرایند بازیگری‌اش گفت: بیشتر اظهار نظرهایی که در سال‌های اخیر درباره‌ی متد اکتینگ مطرح شده، معمولاً از سوی افرادی است که شناخت اندکی از ماهیت واقعی آن دارند. انگار ما درگیر نوعی علم جعلی یا فرقه‌ای عجیب هستیم؛ در حالی‌ که متد اکتینگ در اصل راهی است برای رهایی درونی، تا هنگام بازی مقابل دوربین بتوانی آزادانه و خودجوش به موقعیت‌ها واکنش نشان دهی.

او توضیح داد که این روش به معنای قطع ارتباط از زندگی واقعی نیست، بلکه نوعی تجربه‌ی درونی و خودبسنده است و اگر پیش‌زمینه و تمرین کافی داشته باشی در زمان بازی آزاد خواهی بود تا هر احساسی را که از درونت می‌گذرد، بپذیری و از آن برای خلق لحظه استفاده کنی.

دنیل دی لوئیس ماه گذشته پس از هشت سال دوری از سینما با فیلم روان‌شناختی «Anemone» به کارگردانی پسرش رونان دی لوئیس به عرصه بازیگری بازگشت. این نخستین نقش او از زمان فیلم تحسین‌شده «رشته خیال» (Phantom Thread, 2017) است؛ همان فیلمی که پیش از اکرانش، دی لوئیس اعلام کرده بود از بازیگری خداحافظی می‌کند.

از فیلم «پای چپ من» تا شکل‌گیری سبک بازیگری شخصی

دی لوئیس در ادامه درباره‌ی فیلم «پای چپ من» اثر جیم شریدان نیز صحبت کرد؛ فیلمی که نقطه‌ عطفی در کارنامه‌اش و آغازگر شیوه‌ی بازیگری خاص او شد. دی لوئیس در این فیلم نقش نویسنده و نقاش ایرلندی، کریستی براون را بازی می‌کرد که به دلیل فلج مغزی تنها می‌توانست با انگشتان پای چپش کار کند.

او تأکید کرد که با تغییر نگاه جامعه نسبت به بازنمایی افراد دارای معلولیت، امروزه دیگر نمی‌تواند چنین نقشی را بپذیرد: بدیهی است که الان دیگر نمی‌توانستم آن نقش را بازی کنم، حتی در آن زمان هم بحث‌برانگیز بود. برخی از اعضای جامعه‌ معلولان در ایرلند، از جمله چند کودک در کلینیک سندیمونت که در آماده‌سازی نقش به من کمک کردند، به‌صراحت گفتند که فکر نمی‌کنند من باید آن نقش را بازی می‌کردم.

دنیل دی لوئیس در زمان ساخت فیلم پای چپ من، به دلیل مشکلات مالی برای آماده سازی فیلم ماه ها زمان در اختیار داشت و همین موجب شکل گیری سبک بازیگری‌اش شد.

او توضیح داد: وقتی قرارداد فیلم را بستم هنوز بودجه‌ای وجود نداشت، بنابراین با امیدی واهی به دوبلین رفتم. زمان زیادی داشتم تا تمرین کنم. با ویلچر، قلم‌مو و رنگ‌هایم زندگی می‌کردم و فقط با پایم می‌نوشتم و نقاشی می‌کشیدم. چند ماه گذشت تا توانستیم بودجه‌ چند صحنه اول را تأمین کنیم. همان‌جا به خودم گفتم، دیگر هرگز نمی‌خواهم غیر از این روش کار کنم.

پر افتخارترین بازیگر مرد تاریخ سینما درباره‌ عمق تحقیقات و تعهدش به نقش‌ها گفت: خیلی‌ها کار من را طوری توصیف می‌کنند که انگار دیوانه‌ام، و شاید برایشان راحت‌تر است این‌طور فکر کنند. اما برای من این روش کاملاً منطقی است. تو وظیفه داری تا حد توان انسانی خود درک کنی که بودن در آن تجربه چه حسی دارد.

خبرنگار: عباس رزاقی